Yıllar önce gözümü İstanbul’a diktiğimde hedeflediğim yerlerden biri ile anlaşma sağlayınca iş değişikliği kaçınılmaz oldu. Neresimi burası, Turkline.

Bunun dışında son zamanlarda dizi ve sinemaya baya bir zaman ayırmış durumdayım. İzlediğim ve tavsiye edebileceğim filmleri sadece liste olarak vereceğim.

- Mongol – Cengizhan
- I’m a Legend – Ben bir efsaneyim
- Recep İVEDİK
- 120
- No country for old man – (Sanırım) Yaşlı adama göre şehir yok

Dizilerden ise Hero‘nun tamamını (2 sezon) 2 haftada bitirdim ve şimdi 3. sezonun başlamasını dört gözle bekliyorum.Lost‘a başlamamak için ise kendimi zor tutuyorum ve eğer dvdlerimi getirebilirsem Ozz‘a başlamayı planlıyorum.

Bu hafta başında bilgisayarımı yeniledikten sonra oyun oynamayada imkanım oldu(önceki bilgisayarım 4 senelik olduğundan pek oyuna imkan vermemekteydi). Yeni bilgisayarımın özelliklerini yazıyorum öncelikle. Çünkü bir çok oyun bu ve buna yakın özelliklerdeki bilgisayarlarda oynanabilecek düzeyde.

-Core 2 Duo 2.66Ghz CPU
-512 MB 8800 GT ekran kartı
-3 GB Ram

Oyunlara gelince

*Assasian Creed
*Crysis

son zamanlardaki gözdelerim. Dr. Emin Sönmez’in bilgisayar alımı ve oyun konusundaki TAM desteği için bir daha teşekkür etmek istiyorum.

Enson olarak ise bugün gittiğim TBL 2008 AllStars üzerinde biraz durmak istiyorum. Türkiyede basketbol hala bekletilerimin altında bir ilgiye sahip. O okullarda, üniversitelerde, sahillerde basketbol oynayan gençliğin %1 i bugün Abdi İpekçi’de değildi ve kapasitenin ancak %80′i doluydu.

Hoş ben internetten biletini aldığım (ki bu bilete 26 YTL ödedim ve orada arkadaşıma karaborsadan 5 YTL’ ye aldım aynı biletten) koltuğun önüne bir çarşaf gerilmişti ve normale göre daha iyi bir açıya sahip olduğu için ödediğim 3 kat paranın hiç anlamı olmadı ve maçı yine yan taraftan(futbol tabiri ile yarı kale arkasından izlemek zorunda kaldım). Eğer tüm biletler satılmış olsa maçıda izleyemeyecektim :S.

Anak tüm bunlara rağmen Smaç Yarışmasında White (Fenerbahçe Ülker’den) ‘dan mükemmel smaçlar izledik. Maçın ise son çeyreği çok güzeldi ve maçı yabancı yıldızlar takımı son 2 dakikada kazandı. Pınar Karşıyakadan Hosley ise MVP seçildi. Ancak tüm bunlara rağmen Türk Yıldızlardaki Sinan GÜLER beni resmen mest etti. Solak, çok düzgün bir bileği var ve inanılmaz derecede atletik bir oyuncu. İnşallah seneye Fenerbahçe Ülkerde görebiliriz

Maç sonunda ise değerli arkadaşım Onur ile (her ne akla hizmetse) Zeytinburnu’ndan Eminönüne kadar yürüdük ve İstanbul’daki ilk Balık&Ekmeğimi yedim(ki bunca zamandır yemediğime çok sevindim bir dahada zor yerim sanırım).

• Download Statusbar (download eklentisi)
• FoxyTunes (winamp, windows media player vb. müzik programlarını )
• FireFTP (ftp programı)
• del.icio.us (del.icio.us hesabınıza firefoxdan erişmenizi sağlar)
• Gmail Manager (gmail hesaplarınızı kontrol etmenizi sağlar)
• HTML Validator (Sorunsuz sayfalar için ilaç. HTML ve JS kodlarındaki hataları görmenize yarar)
• IE Tab (Firefox altında ie açmanızı sağlar)
• JsView (Gezdiğiniz sayfalardaki Js’leri görmenizi kolaylaştıran bir eklenti. İlk defa kullanacağım)
• Tiny Menu (Menünüzü ufaltmaya yarayan harika bir eklenti bence)

Birkaç tane eklenti eksik kaldı ama daha Vs.Net 2005 i yükleyip timesheet programı üzerine çalışmam gerekli. Daha sonra inşallah eksikleride tamamlarım.

1. Dünya Savaşı Gazisi 110 Yaşında

Hayatta kalan son üç gaziden biri… Gençliğinin tam 10 yılını cephelerde geçirmiş. Balkan Harbi, Dumlupınar, Sakarya… Devletten gazi maaşı almayı uzun yıllar reddetmiş, ‘devlet yıpranır’ diye!.. Aslında ona kalsa yine almayacakmış ama mecbur kalmış. Bir iş için vekalet verdiği arkadaşının onun adına gazi maaşı bağlatıp çektiği ortaya çıkmış.

Onu en çok inciten, gazetelerde çıkan “Gaziler yokluk içinde! Nerede devlet?” haberleri. “Aman kızım böyle şeyler yazmayın. Şimdiki nesil yokluk nedir bilir mi?” diyor, ekliyor: “Şimdi istiklal içinde yaşıyoruz, her şeyimiz var!”

40 yıl önce, kendi deyimiyle ‘mal bokuyla’ yaptığı evinde bir lokma, bir hırka yaşıyor. Alt kat ahır, üst kat ev… Dik mi dik tahta merdivenleri çıkarken zorlanıyor. Gerçi ben bile zorlanıyorum aramızdaki 70 yaşa rağmen! Merdivenlerden birinde soluklanırken, “Gençlik hep kalacak sanıyor insan. Düşünemedim bu günleri” diyor.

Savaşta kedi yedik!!
Çorum’a bağlı Çatkara köyünde yaşıyor Ömer Küyük. Tam 110 yaşında. 8 çocuğundan tam 125 torunu var. Neredeyse bir köy nüfusu yaratmış Ömer Dede. Oğulları ve gelinleriyle yaşıyor şimdi. Ama misafiri özlüyor. Gideceğimizden habersiz, “Yolda birileri var hazırlık yapın” demiş gelinine. 72′lik gelin en sevdiği sarmalardan yapmış. Bir de her sabah kahvaltı niyetine yediği cızbız etlerden… Ömer Dede, tüm diyetisyenlere inat etle besleniyor, tereyağından başka yağ tanımıyor… Bal, kaymak, pekmez, turşu, yoğurt sofrasından eksik olmuyor…

Yer sofrasına kuruluyoruz hep birlikte. Ömer Dede, sarmadan ikişer ikişer yutuyor. Etlerden de… Ağzında tek diş kalmamış. “Damağım diş gibi sertleşti artık. Ondan böyle rahat yemem” diyor.

Ne bağdaş kurarken zorlanıyor, ne de kalkarken!.. Beş kaşık şekerli çayını yudumlarken, “Hiçbir şey zarar vermez bana elhamdülillah. Et olsa iyidir. Ama ne bulsam yerim!” diyor. Anlaması zor değil. Balkan Harbi, İstiklal Savaşı, cumhuriyetin ilk yılları… Hep kıtlıklarla büyümüş bir neslin son fertlerinden o…

“Hey kızım, heyy!.. Yıllarca hayvan yemi fiğ ile karın doyurduk biz. Cephede kuru ekmek bulduk mu bayram ederdik. İstiklal Savaşı’nı aç susuz kazandık. Öyle günler oldu ki kedi bile yedik.”

“Yapma Ömer Dede, gerçekten kedi de yedin mi?” diye soruyorum yüzümde acı bir ifadeyle. “Aslında ben yetişemedim. Ama yetişsem yerdim. Açlık bu, insana her şeyi yaptırıyor” diyor. Sonra çok kızmış arkadaşlarına kediden pay ayırmadılar diye… “Kediyi nereden bulduklarını sordum. Atatürk’ün kedisini çaldık’ dediler. Benimle dalga geçtiler” diyor, 85 yıl öncesine gidip ağız dolusu gülüyor…

Camış gibi adamım şimdikiler çerden çöpten
Ömer Dede, doğuştan avcı… Savaşta da avcı gibi savaşmış… Siste, pusta düşmanın izini hep bulmuş… Bir kez vurulmuş, kendi deyimiyle attığı her kurşun bir gavuru devirmiş! “Hiç acımadın mı dede?” diyorum. Garip garip bakıyor yüzüme: “Ne acıyacağım? Gavura acınır mı hiç!” diyor. Kolay mı? Yedi düvele kafa tutmuş bir kuşak, kolay olmuyor unutması… Hâlâ onun için hepsi gavur.İşte bu yüzden yabancı gazetelerden, televizyonlardan gelen röportaj önerilerini elinin tersiyle itiyor.

Artık avlanamıyor Ömer Dede… Ama eline çifteyi aldı mı, 50 yaş gençleşiyor. Gözlerinin feri canlanıyor. “Hey, heyy! Camış gibi adamdım. Şimdiki nesil cılız… Çerden çöpten” diyor, asılıyor tetiğe… Her atışta biraz daha canlanıyor!

Aslında yaşına göre hâlâ camış gibi. Her ay bir davarı kestiriyor. Belden aşağısı onun, üstü çocukların… Neden mi? Ömer Dede, eti öyle seviyor ki, butları kimseye kaptırmıyor. Kahvaltıda et, öğlen et, akşam et! Peki bu kadar ete para yetiyor mu? Evelallah! Üç ayda 600 kayme maaş var. Bir de İstanbullu hayırsever bir karı’nın her ay gönderdiği 300 milyon… “Allah’a şükür!” diyor. Daha bir şey istemiyor, “İşte. Bak devlet ev yapacağız dedi yapmadı. Evin suyu bile yok. Dereden taşıyoruz” diyen yakınlarına kızıyor. “Biz fiğ yemiş adamlarız. Bir kuru ekmekle de yaşarız. Sapasağlam adamım. Devlet de sapasağlam, güçlü olmalı” diye tersliyor.
Ömer Dede’ye bir daha niye evlenmedin diye sordum: İşte cevabı: TOSUN ÖLDÜ!
Peki hiç mi derdi yok Ömer Dede’nin? Bir-iki tane var… Kulakları eskisi gibi işitmiyor. Gözleri de çok iyi seçmiyor… 75 yıllık evlilikten sonra Ayşe Nine’yi de uğurlamış! “Ayşe Nine’yle iyi miydin? Mutlu oldun mu?” diyorum. “Hey, heyy!” diye başlıyor anlatmaya: “8 çocuğumuz oldu. 75 yıl yaşadık onunla…”

“İyi kadın mıydı?” diyorum. “Olmaz mı?” diyor, “Hiç harama kuşak çözmedim. Ondan başkasına bakmadım. Hey heyy…”

“Niye evlenmedin bir daha?” diye soruyorum ağır işiten kulağına yanaşıp bağırarak. Önüne bakıyor… Israr ediyorum. Biraz sinirli, “Tosun öldü” diyor. “Kim, kim?” diyorum saf saf… “Tosun işte tosun! Tosun öldü!” Sonunda aptallığımı anlıyorum… Ama o belki de içini dökecek birini bulmanın rahatlığıyla başlıyor anlatmaya: “Arıyı da yitirdim, karıyı da! Ben de karıya döndüm artık. Bir daha evlenmek neyime?”

Ömer Dede, hâlâ yitirmediği kıvrak zekası ve tatlı diliyle böyle anlatıyor gönül hayatını… Biz gülüyoruz, gülüyoruz…

Peki 110 yıllık bir hayattan nasıl bir ders çıkar? Bir asrın özetini bir cümleye sığdırıyor Ömer Küyük: “Bir ölüme gücü yetmiyor insanın. Gerisinden korkma kızım.”

- Dedeciğim bu kadar uzun nasıl yaşadın?
Hamdolsun, muhabbetle yaşadım. Valisi, kaymakamı evden eksik olmazdı. Şimdi de gelen olur ama az… Ekmeği yerik, muhabbet ederik, yatsalar iyi ama yatmasalar da selavat getirir yollarık.

- Yaşlılıkta muhabbet daha çok aranıyor değil mi?
Hey, heyy! Her akşam namaz kılar, dua eder, öyle yatarım. İstiklal Savaşı’nda bir gece pusuya düşürdüler bizi… 6 arkadaşım şehit oldu. Şimdi hep geceleri gelirler karşıma. Sonra kaybolur giderler.

- (Gelini ‘Sizin geleceğiniz de malum oldu dedeye’ diyor.) Öyle mi dedeciğim?
Böyle ortalık sapsarı oluyor. ‘Birileri geliyor ama kim geliyor bilmiyorum’ diyorum. Sizin geleceğinizi de evden çıktığınız gibi bildim. ‘Yemeği hazırlayın yolda birileri var’ dedim.

- Çok yokluk çektin mi dedeciğim?
Hey, heyy! Fiğ var ya fiğ… Hani inekler yiyor.
Onu yedik. Çok kıtlık yaşadık, çook…

- Peki şimdi nasıl geçiniyorsun?
Allah’a şükür, 3 ayda 600 kayme maaş alıyorum. İstanbul’da bir karı var, nereden duyduysa duymuş. O da bana para yollatıyor…

- Kim o hanım dede?
Adı neydi yitirdim… Yoksullar için para toplayıp dağıtıyor. Allah razı olsun ondan. Çok dua ediyorum ona…

- Bir isteğin var mı bizden?
Sapasağlamım Allah’a şükür. Daha ne istiyeyim?

- Devletin verdiği maaş az değil mi? Daha çok olsun istemez misin?
Az olsa ne yapacağız! Allah devlete millete zeval vermesin.

- Gelini: Merdiveni çıkamıyorum. Ev istiyorum desene…
(Sinirleniyor) Yok, yok. Hiçbir şeye ihtiyacım yok. Para pazardan eve gelmeden bitiyor ama bugünümüze şükür. Fazlasını istemem… Oğlu: Babam yıllarca gazi maaşı bile almadı. ‘Baba maaşını çıkart’ derdim. ‘O bana haram. Devlet yıpranır’ derdi. Almak istemezdi. Ama bir arkadaşına vekalet vermiş bir iş için… O da, maaşı bağlatmış. Birkaç kere çekmiş. Birikmiş parayı falan da almış… Bir gün bankadan çağırdılar. Banka müdürü dedi ki, “Dede sana bir şart koşuyorum. Bu adam ne aldıysa aldı şimdiye kadar. Bundan sonra senden başkasına vermem.” Kendine kalsa maaşı da bağlatmayacaktı yani…

Bugün senin ve silah arkadaşların sayesinde gülebiliyoruz.
Hem güldürdün, hem ağlattın bizi Ömer Dede.

Ancak bu yıllık izin münasebeti ile memlekete geldiğimde yiğenlerimin fotoğrafını çekememek ve geçenlerde Erman ile Beykoz’un tepelerinde bir yerde İstanbul’un belkide en güzel manzarasını resmedememek bana “Artık bir telefon alma zamanın geldi” dedirtti.

Ehh işimiz gereği ilk önce internetten araştırma olaylarına girdik. Orta halli ama fonksiyonel bir telefon istiyordum. İlk başlarda Samsung telefonlar zerafetleri ile dikkatimi çekti. Ancak oyuncak görünümlü menüleri ve yüzlerce YTL’ye rağmen işletim sistemi, s60 vb. özelliklerin olmayışı beni bu düşünceden uzaklaştırdı. Kuzenimin önerisi ile Nokia 6300‘ı araştırdım ancak o kadar parayı gözden çıkardıktan sonra biraz daha paraya kıyarak daha iyi bir telefon alabilirim fikrine kapıldım. Çok sürmeden istediğim telefonu bulmuştum.

Nokia 6120 Classic.

2 MP Kamera,Symbian 9.2, S60, MP3, Radyo, 3G vs… bir ton özelliği vardı ve en önemlisi bu özelliklerde diğer telefonlara göre çok daha ince ve zarif bir telefondu(hâla öyle merak etmeyin ). Ufak bir piyasa araştırması sonucunda en uygun fiyatın, çok eski bir alışveriş sitesi olan estore‘da olduğuna karar verdim.Ancak internet üzerinden alışverişlerdeki kargo bekleme ve herhangi bir aksilikte ortaya çıkacak yeni kargo sürelerini (özelliklede malatyadayken) göz önünde bulundurarak telefonu almak için evden çıktım. Üniversiteden arkadaşım ve adaşım olan Fatih’in yanına giderek bana 6120 lazım dedim.

“Tabii ki, başımla gözüm üstüne. xxx YTL ama sana xxx-20YTL yaparız onuda 9 taksit yaparız” diyince tamam alayım dedim.
Ancak kartta o an o kadar limit yokmuş.
Üzerimde de limiti açacak kadar nakit yok. Ehh eve git gel parayı yatır gel saat 23-24 olacak. Eh napalım yarına kaldı bizim iş dedik ve çıktık.

Ertesi gün limit işlemlerini hallettik ve telefonu almak için geldik ancak Fatih yok. Başka bir arkadaş var ve Fatihin verdiği fiyatın üzerine 40 YTL ekledi ve inemem dedi(ki bu fiyat estore’un fiyatından 60 YTL fazla, önceki fiyatda 20 YTL fazlaydı ancak onu dikkate almamıştım) bende teşekkür ederek çıktım. Ancak verilen sözün böyle yenilmesi beni doğal olarak sinirlendirdi.

Direk Malatya’nın en büyük telefoncusuna gittim. 6120 varmı dedim var dediler. XXX YTL yaparsanız direk alayım dedim.

-”Tamam abi kartı alalım” dediler

Kartı verdim ancak 10 Dk geçmesine rağmen ne şifre istediler nede telefon verdiler. Ne oluyor diye sorduğumda

-”Şimdi biz size 9 taksit yapacağız ancak bunun için IMEI’si KVK tarafından belirtilmiş makinalardan seçip onların fiyatını XXX YTL’ye tamamlamamız gerekli” dediler.

E hadi onada tamam dedik. Ancak 10 Dk sonra sanki 20 Dk’dır ben onları bekletiyormuşum gibi

-”Abi biz bulamadık sen birazını nakit ver diğerini 9′a bölelim” dediler

Ben ise cevap olarak sadece elimi uzattım. Arkadaş anlaşma olarak algılayıp elini uzatınca

-”Yok ben kartımı alayım” dediğim anda adamın rengi biraz değişti.Aman biraz daha bakalım filan desede ben kartı alıp çıkmakta kararlıydım ve öylede yaptım. O dakikadan sonra tüm Malatya telefoncularını gezdim ve hiç bir yerde yok istediğim telefon, hadi yok bazı telefoncu geçinen arkadaşlarda

-”Abi öyle bir telefon yok, 3110 olmasın o” gibi yorumlarda bulundu.

Tabii en son çare olarak yegane dostum internete ve estore‘a sarıldım. Telefonun altında kocaman “Aynı gün kargo” yazısına güvenerek verdim siparişimi ve ürün kargoya verilince SMS ile uyarılmak istiyorum checkbox’ını memnuniyetle işaretledim. Ancak dün akşam 21:14′ de vermiş olduğum siparişin SMS’i bugün 19 itibariyle gelmediği için Müşteri hizmetlerini aradım. Müşteri hizmetleri temsilcisi bana

-”Beyfendi alışverişiniz banka onayı beklemektedir.XX bankasına gerekli başvuruyu yaptık onlar sizi arayarak satış teyidi alacaklar” dedi.
-”Hanımefendi ben bu kadar telefonla görüştükten sonra nerede kaldı sizin 2 parmak ötedeliğiniz” şeklinde serzenişimi, güvenlik vb. bir kaç bahane ile savuşturduğunu sandı. Bende uzatmadan bir önce bankayı arayarak bu olayın ne kadar doğru olduğunu anlamak istedim ve yemiş olarak telefonu kapattım. Banka telefonu apayrı bir macera. E-ticaret menüsünden istediğim kısıma girince ana menüye dönüyorum. Üçüncü denemeden sonra şifre bölümünü seçtim ve ilk önce XXXX hanıma bu noktada serzenişte bulunup sorunu anlattım ve cevap

-”Beyfendi bu konu ile E-ticaret departmanımız ilgileniyor fakat siz şifre departmanını seçmişsiniz ben sizi ilgili departmana aktarıyorum”

Allah’ım bana sabır ver duaları arasında diğer departmana bağlandım. Güvenlik sorularının ardından satışın onaylandığını öğrendim.Tekrar estore Müşteri Hizmetlerini aradığımda ise saat 20:50 olmasına rağmen, Müşteri Hizmetlerinin 21:00′dan sonra hizmet vermediğini söyleyen bir bant kaydı ile karşılaştım.

Son olarak, bu zamanda da, bundan önceki zamanlarda ve eminimki bundan sonraki zamanlarda da olacağı gibi en güzel alışveriş; nakit yapılan alışveriştir.

Ancak ne olursa olsun o 6120 classic‘i almaya kararlıyım

26 eylül – 15 ekim tarihleri arasını kapsayan bu yıllık izin gerçekten ilaç gibi geldi. Kemiklerim kendine geldi desem yeridir yani. Son zamanlarda günde 14 saati bulan çalışma saatleri gerçekten “bitsede kurtulsam” dedirtiyordu artık. Tabii ki bu kadar temponun bize kattıkları da oldu. İlerleyen zamanlarda bir yazı ile Js&Ajax ile resim ve sayfa gösterimi hakkında edindiğim bilgilerimi sizinle paylaşacağım.

Peki neler yaparım yıllık izinde. Ramazan ayı münasebetiyle iftara kadar kapalıyız
İftar sonrasında 2 saat kendime gelme çabasının ardından Malatyamızın gezmekle bitmeyecek(çünkü yok) güzide mekanlarını gezmek yerine eş-dost-akraba kısmının sadece yakın akrabaları ile iletişime geçiyorum. Evde kaldığım zamanlarda dünyalar tatlısı 2 yeğenim ve ailemle zaman geçirip, saat gece yarısını geçtikten sonra Playstation’da GTA liberty’nin başında sahuru ediyorum. Geriye kalan zamanlarda ise yatıyorum tatilin en güzel tarafı zaten bu geriye kalan zaman yani uyku.

Allah herkese uzun yıllık izinler nasip etsin.

Nedenmi?

• Geç Yatmak diye bir kavram yok
• İşe geç kalmak, trafik vb… sabah buhranları yok
• İş yetişti-yetişmedi yok
• Yemek, çamaşır, bulaşık vb… sıkıcı işler yok
• 24 saati istediğin gibi harcamak serbest

Bilişim sektöründe çalışan insanlar, işyeri dahilind, çalışırken vede özellikle PC başında biraz asabi ve dalgın olurlar. Bu dünyadan kopmak gerekmektedir. Çünkü yaptığın hiçbirşey elle tutulabilir değil. Bir nevi hayal üretirler. Her ne kadar şu anda yaptıklarımız, 5 önce hayal şu an için ise gayet normal şeyler olsada, resmen hayallerimizi, emeğimizle birleştirerek pazarlıyoruz. Doğal olarak işhayatımız ile normal hayatımız birbirinden baya farklı oluyor (en azından benim öyle, bir çok yazılımcı yada bilişimci biraz asosyal olsada). Disiplinli ve verimli bir çalışma ortamı için, çalıştığımız oda, kübik, masa ile ofis arasında farklılıklar olmalıdır. Ben işyerinde PC başında çok asık suratlı ve biraz tahammülsüz bir adam oluyorum. Kübiğimden çıktığımda ise bambaşka bir adam oluyorum. Ama o kübikten çıktığım zaman, kısa zamanda olsa çalışma ortamından uzak durmam gerekli. Bu adaptasyonda sorun çıkarmazmı ? Kesinlikle hayır. Eğer aklımda birşey varsa ve ben o masadan kalkıyorsam; iş değiştirme zamanım gelmiş demektir

Şimdi Ferruh abinin yazısında ki şartlar ve benim sahip olduklarım :

• Mantık dahilinde en iyi bilgisayarlar, “P4 3.02 Ghz / 1GB RAM / Onboard Ekran Kartı”
• Her daim en az 17” olmak üzere LCD monitörler, (bir çoğu için kesinlikle 19”) ” İnşallah bu hafta Mustafanında Üstün çabalarıyla 17″ bir LCD sahibi olacağım “
• OEM değil adam gibi ergonomik en iyi klavye ve mouselar ” Yine Mustafa sayesinde iyi bir kombinasyona sahibim, her ne kadar dün klavyem faili meçhul bir şekilde topal kalsada şu an için memnunum”
• Her daim yiyecek ve içebilecek bir şeylerin ofiste bulunması ” Cihan sayesinde bir nebzede olsa oluyor, Cihan’a bana özel olarak açtığı zulaları için teşekkürler ”
  • İçecek ve atıştıracak bir şeyler her tip bilgisayarcının ihtiyacıdır “Ahh keşke yöneticilerde bilse ”
• Seminer, Toplantı ve Eğitim desteği “Henüz bunu teklif bile etmedim”
  • Eğer bir firma çalışanı hafta sonu sektör ile ilgili bir toplantıya veya konferansa gidiyorsa firma bunu kesinlikle karşılamalıdır “Hiç sanmam, hatta imkansız “
  • Belli bir bütçede kesinlikle eğitim ve benzer organizasyonlara ayrılmalıdır “Hahaha 3 haftadır uğraşıyorum bakalım ne olacak”
• Çalışanlara Hediye Alınması “buna yorum bile yok”
  • Bu ilk başta komik gelebilir ama yılbaşında tüm çalışanlarına Ipod hediye eden bir firma çalışanı gözünde 3 kat popüler olacaktır. “Valla komik ”
• Cool Olmak
  • Diğer bir ilginç faktör, firmanız her açıdan cool olsun ki çalışan orada çalıştığı için havalı olsun. Bu tabii ki iki günde oluşturulamayacak bir konsept ama en basiti gayet kaliteli kart vizitler basmak, kart vizitlerin üzerindeki ‘ünvanları’ en güzel şekilde seçmek, çok basit ama etkili sonuçlar veren şeyler. Firmanın kendine özgü t-shirtleri, montları vs. olması da aynı şekilde. “Montu İlkay hocadan temin edecez inşallah ama gerisi imkansız abi ”
• Kitap Desteği
  • Sektör ile ilgili kitaplar ayda en az bir tane olmak üzere her çalışan için ücretsiz olmalı. Bunun için daha geniş bir çözüm olarak tüm çalışanlara bir O’Reilly Safari hediye etmek ve basılı metin sevenlere sonsuz ve hızlı bir printer kaynağı sağlamak düşünülebilir “Hak yemiyeyim, bu konuda tam destek “
• Fazla mesai’ ye kalan çalışanın ya da ofis dışında müşteride çalışan çalışanın hayatını kolaylaştırmak “Bizde mesai kavramı olsa, zengin olurdum Vallaha ”
  • İyi oteller
  • Adam gibi yolculuk modelleri
  • Hatırı sayılır şekilde yemek bütçesi
  • Bu sırada gereken wireless internet bağlantı ücretlerinin ve donanımının karşılanması vs.
  • Mesai’ ye kalan çalışanların eve dönüş taksi ücretleri, tüm yemek destekleri vs.
• Ek olarak cuma iş günü sonunda ya da haftasonları LAN partisi organize etmek her zaman bonus olarak hesabınıza geçecektir. “HAHAHAH direk kovulma sebebi, hemde tazminatsız”

Bu güzel tavsiyeleri için Ferruh Mavituna’ya Teşekkürler, eğer birgün bir bilişim firması başında olursam söz bunları dikkate alacağım…